martes, 19 de abril de 2011

Intensa Lucha

Sigo en una intensa lucha, una constante batalla por encontrarme bien conmigo misma sin necesidad de escuchar alagos, o de ser el centro de atención. Sigo intentando encontrar una seguridad de acero que me permita dar pasos con total confianza en mí misma. Porque quiero que me sobren motivos para encontrarme bien. Pero tengo un grave problema. Aunque no me reprimo en ningún momento en lo que quiero decir o en lo que quiero hacer, a veces pienso demasiado en cómo debo ser. Porque quiero alcanzar una armonía y estabilidad con el entorno y demostrar mi valía. Que entra en contradicción con mi objetivo principal: encontrarme bien conmigo misma siendo yo misma. Pero últimamente parece que esté viviendo una serie de paranoias ilimitadas. Supongo que es todo. Tampoco se puede pretender vivir bien siendo ajeno a lo que te pasa. Si bien puedes disimularlo, pero no puedes evitar que te afecte. Entonces me pregunto qué hacer para alcanzar mi objetivo. Porque a mi siempre me ha dado igual lo que digan los demás, cómo me miren, cómo caigo o dejo de caer. Pero he de reconocer que es un sentimiento muy gratificante ser el punto de mira y que te conozcan por x motivos. Y creo que a todo el mundo le gustaría sentirlo. Porque te levanta la moral, la autoestima. Y me cuesta reconocerlo porque de nuevo entra en contradicción con lo que yo siempre he sido -o he creído ser-.
Y un día me despierto sintiendo que me voy a comer el mundo y me acuesto desilusionada. Porque no he alcanzado el grado de satisfacción que me fije como objetivo a las 8 de la mañana.
Porque esto va a días, y giro más que una puta noria. Entonces no sé cómo llevar mi vida. Así que la solución que le doy a este problema es no pensar. Es dejarme llevar por la corriente del tiempo, que dicen que todo cura. Espero que me cure esta locura.

martes, 23 de noviembre de 2010

!

Parleu-li de lògica a l'amor! L'amor es un sentiment que no vol cap relació amb aquesta sàvia ciència; és com un nen tossut, maleducat, que no escolta ni vol escoltar raons quan se li posa al pensament una idea.

La botiga de llibres vells. Ernest Martínez Ferrando

lunes, 25 de octubre de 2010

23.oct

Hoy el viento era ella.

domingo, 24 de octubre de 2010

Ya no habrá más fruta en la casa.

Se ha ido la dulzura, la alegría, la valentía y el coraje. Se ha ido ella. Y no puede ser cierto. No, porque ella era imbatible. Ella era la luz que nos guiaba y los pasos que seguíamos. Ella era única.
Te llevas de mí parte de mi alma, y te quedas para siempre en mi corazón, grabada con fuego.
Camino y hablo despacio, porque me pesa la pena. La pena de haberte visto marchar. Porque no sabes cuánto te he querido, y te he alabado, y te he adorado. Porque tú has sido lo más bonito, lo más dulce, la más fuerte. Un ángel.
Te quiero, te he querido y te querré, por siempre. Y tú lo sabrás. Porque tú ahora podrás mirar mi interior. Y en mi interior solo está el dolor de perderte. Porque te siento tanto...
Mi yaya...

domingo, 3 de octubre de 2010

Y tú te has quedao conmigo.

Siempre es duro enfrentarse a la verdad.

jueves, 30 de septiembre de 2010

Now or never.

Hoy se ha cruzado en mi camino un consejo, un aviso. Curiosamente en un curioso momento del día; tras unas palabras -sinceras- que han hecho que el cuerpo de quien las ha pronunciado se volviese más translúcido, dejándome así entrever la dirección de los latidos de su tímido corazón.
Una señal; un cartel no luminoso incitándome a reaccionar.
Me gusta pensar que el destino juega con nosotros. Que constantemente está incidiendo en nuestras vidas aconsejándonos sin hablar.
Entonces, ¿qué se supone que tengo que hacer? Todo encaja -o va encajando-. ¿Debo seguir esas huellas, sospechosas de ser, únicamente, paranoias mías? Quien no arriesga, no gana. Y yo, ya no tengo nada más que perder.
Me parece que he de intentarlo -de nuevo-. Pues llevo mucho tiempo esperando no sé lo qué, sin poder acallar del todo mis confusos sentimientos. Tal vez, quizás, quién sabe, sea esta una oportunidad para darme cuenta de que, realmente, no tiene porqué ser tan...
imposible.

lunes, 13 de septiembre de 2010

1.

Es sabido que hoy la lunática ha conocido un nuevo destino que se convertirá en habitual durante un largo periodo de su vida.